استان ایلام فروزان از تمدن دیر پای سرزمین عیلام باستان دارد . این استان بخشی از تمدن عیلام قدیم بوده که

 

حدود 3000 ق.م به وجود آمده تا سال 640ق.م به حیات خود ادامه داده است ودر دوران  طلایی خود از اقتدار

 

خاصی برخور دار بوده است . ایلام در کتیبه های بابلی (آلام)یا (آلامتو) آمده است به قولی معنی  (کوهستان )

 

یا (کشور طلوع خورشید ) را میدهد .

 

در دوران ماد . هخامنشی . سلوکی و اشکانی این سرزمین به جهت همسایگی با حوزه های همدان . کردستان .

 

کرمانشاه . لرستان واز همه مهمتر قرار گرفتن در آغوش (خوزستان ) دارای آثاری مربوط به این دوره بوده

 

که متاسفانه پزوهش های آن چنانی در این زمینه صورت نگرفته است . ایلام در دوران ساسانی به جهت نزدیکی

 

(تیسفون) پایتخت ساسانیان ومحل گذر به داخل کشور دارای بیشترین آثار مربو ط به این دوره بوده است .

 

در عهد ساسانیان سرزمین (ایلام)را ایالت های ((مهر جا نقذق)) با مرکزیت سیمره و (ماسبذان) با مرکزیت

 

سیروان تشکیل داده بود که پس از تصرف مسلمین اعراب آن را سرزمین جبال یا کوهستان نامیدند .

 

ایالت جبال با مرکزیت سیمره جزء حیطه حکومتی بغداد وبصره بوده که تا نیمه اول قرن چهارم هجری به حیات

 

خود ادامه داده که  پس از زلزله ای به سال 334ه-ق برای همیشه از بین رفت وتا دوران قاجاریه اطلاعی از آن

 

در دسترست نیست که در این دوره با ورود حسین قلی خان ابو قداره به منطقه پشت کوه وپسرش به عنوان والی .